De coalitie neemt Doel bij de Crisis van de Huisvesting van Californië door Broderick Perkins
SACRAMENTO, CA -- Kan Californië weg zijn huisvestingscrisis wetgeving maken? Een tweeledige coalitie van overheid, zaken, arbeid en huisvestingsverdedigers schijnt zo te denken. De groep deze week gelanceerde „Huisvesting van het Centrum van de Baan“, een versperring van de nieuwe die wetgeving wordt ontworpen om een huisvestingscrisis te verlichten die vrij well-paid families verlaat worstelend om huisvesting en de staat in gevaar van een economische box te vinden. De wetgeving hoopt om de groeiterughoudendheid te annuleren, infill huisvesting en van het lage en gematigd-inkomenshuis eigendom te bevorderen, het proceswet van het bouwtekort te hervormen en anders betaalbare huisvestingsbouw te bevorderen door te verwijderen als wat het sluitingen van beperking beschouwt. Het schitteren de gaten in de strategie van de coalitie, echter, omvatten het ontbreken van een behoud of een milieugroep en het gebrek aan een directe rol voor werkgevers die de banen creëren. Het creëren van arbeidsplaatsen is grotendeels de oorzaak van de de huisvestingscrisis van de staat. Synchroniseerde „'99ers,“ in verwijzing naar de Gouden spoed-Era '49ers die, komen de arbeiders aan Californië in droves bijeen zoekend tientallen duizenden technologiebanen elk jaar door de een hoge vlucht nemende economie van de staat worden geproduceerd. De toevloed komt op een tijdstip waarop de staat van huisvesting door honderdduizenden huizen woefully kort is. De scheve levering-en-vraagvergelijking heeft prijzen tot stratosferische niveaus, ver voorbij het bereik van vele bedrijvige Californiërs geduwd. In Los Angeles, bijvoorbeeld, verlaat het gemiddelde inkomen van een kleuterschoolleraar haar of hem $64.323 plotseling van zich het veroorloven van een midden-de prijs vastgesteld van huis. Een brandbestrijder in San Francisco heeft een extra $88.243 in inkomen nodig om voor een midden-de prijs vastgesteld van huis in die stad te kwalificeren. In Palo Alto (een stad van Silicon Valley), heeft een politiedetective meer dan $150.000 nodig dan hij of zij verdient om een huis te kopen -- op voorwaarde dat hij voor verkoop kan vinden, volgens de coalitie. De vereniging van Californië van Makelaars in onroerend goed meldde onlangs huisvestingsdoenbaarheid in Californië van 40 percenten in 1998 wordt gelaten vallen tot 37 percenten in 1999, is het laagst het sinds 1992 geweest, toen het 32 percenten dat was. De doenbaarheidsindex is het percentage families dat zich het midden geprijste huis kan veroorloven. Sommige provincies van het Gebied van de Baai van San Francisco zien dichtbij de verslag-lage tarieven van de doenbaarheidsindex onder ogen onder 20 percenten. In San Francisco is het 18 percenten, 19 percenten in de Provincie van San Mateo en 20 percenten in de Provincie van Marin, volgens AUTO. In 1999, had de Kerstman Clara County (Silicon Valley) grotendeels een index van de huisvestingsdoenbaarheid van 28 percenten, wegens hoge die inkomens door technologiebanen worden geproduceerd. Dat tarief, echter, is lager waarschijnlijk. De laatste maanden, met de meeste huizen die voor meer dan de vraagprijs verkopen, is de middenprijs dichtbij of bij de helft-miljoen-dollar mijlpaal voor ééngezins losgemaakte wederverkoophuizen. Zelfs in Silicon Valley, waar vrij meer mensen zich huizen kunnen veroorloven, worden de families hard bestreden om hen te vinden. Het gebied van meer dan 1.7 miljoen mensen, met zowat 300.000 door de eigenaar bewoonde huizen, brengt vaak minder dan 1.000 huizen voor verkoop op. „Zelfs kan ik de eenvoudige vraag en aanbodvergelijking begrijpen,“ bovengenoemde Sunne Wright McPeak, voorzitter van de Raad van het Gebied van de Baai, een zaken-gesponsord, openbaar beleidsorganisatie die regionale economische welvaart en levenskwaliteit bevordert. De „bedoeling van de wetgeving moet het marktwerk laten aan de behoeften van het volledige spectrum van de bevolking voldoen. Dat betekent krijgend een adequate levering van het huisvesten en tegenhoudend de beperkte levering van het opdrijven van de kosten voor huiseigenaren en renters,“ bovengenoemde McPeak. Onder de 10 stukken van de voorgestelde wetgeving zijn bepalingen die: Van de openbare analyses van het effect van de initiatieven van de de groeicontrole op regionale economieën en huisvestingslevering, evenals het milieu ter beschikking te stellen. Hindernissen te onderzoeken voor veilig het ontwikkelen van eerder vervuilde, zogenaamde „bruin gebieds“ plaatsen op bestaande stedelijke en in de voorsteden gebieden. De begroting van de staat te vergroten om de programma's van de huiseigendom voor lage en gematigd-inkomensfamilies uit te breiden. Bezitsbelasting en andere aansporingen te verstrekken om huisvesting in hoge de baan-groei gebieden en de baangroei op gebieden met voldoende huisvesting te bevorderen. De fondsen van de renovatiehuisvesting te gebruiken om meer stedelijke infill huisvestingskansen tot stand te brengen. Het geschilhervorming van het bouwtekort met tijd en kosten te bevorderen die maatregelen verminderen om meer hoogte aan te moedigen - dichtheid, de betaalbare flat en bouw van het huurhuis. Het Akte van de Kwaliteit van Californië te hervormen Milieu om overtollige die overzichten te verminderen aan box worden gebruikt of infill projecten te doden. CEQA eist milieuoverzichten alvorens de belangrijke ontwikkelingen kunnen te werk gaan. Dat stuk van de wetgeving heft wenkbrauwen onder milieudeskundigen en milieubeschermers op, de van wie vertegenwoordiging opvallend afwezig van de coalitie is. „Wij nemen geen tribune voor of tegen deze rekeningen, die werk-in-vooruitgang zijn, maar zoals voor de Alliantie van de Groengordel, wij aarzelend om achter de wetgeving zijn te krijgen die over het opnieuw vormen van CEQA spreekt. Dat is niet het probleem wanneer u over de huisvesting-banen onevenwichtigheid spreekt, de“ bovengenoemde Herfst Bernstein, het gebied van het Gebied Baai van de Zuid- van San Francisco representatief voor de Alliantie van de Groengordel, een groep die landbehoud en stedelijke ontwikkeling bevordert. Ook afwezig van de coalitie is de strategie bepalingen dat de mandaatwerkgevers een directere rol in het creëren van huisvesting voor de banen nemen die zij hebben geproduceerd. Het Ministerie van Californië van Financiën zegt een goed baan-huisvestend saldo uit één nieuw die huis bestaat voor elk 1.5 gecre?ërde banen wordt gebouwd. Terwijl het bedrijfsleven tot de kosten van nieuwe huisvesting door groepen zoals de Verwerkende Groep bijdraagt van Silicon Valley is er geen voorziening voor directe employesrs indient de bouwhuisvesting, veel aangezien Henry J. Kaiser huizen voor zijn werknemersdecennia geleden. bouwde. Kaiser openbaarde een sociaal geweten toen hij een significante rol speelde die het tekort aan woningen helpen te beëindigen dat zich na de Grote Depressie en de Wereldoorlog II ontwikkelde. Kaiser bouwde meer dan 10.000 huizen in Los Angeles, Portland, Oregon, Honolulu en in wat nu Silicon Valley is. In de era voorbijgegaan, droegen andere werkgevers elders bij tot de huisvestingsinspanning in de natie. Vandaag, echter, durft niemand „doodt de gans die het gouden ei,“ zo te zeggen legt. „Dat is werkelijk een goed punt, verbindend zijn de banen aan huisvesting heel erg zoals banen verbonden met gezondheidszorg. Er bestaat het potentieel om huizen te bouwen waar de banen worden gecre?ërd om huisvestingsdichtheid tot stand te brengen rond baancentra en op verkeer te verminderen en voor meer leefbare gemeenschappen te maken,“ bovengenoemde Bernstein. | 
