De misser de Post, verliest een Huis? door Peter G. Miller
Een paar maanden geleden verzond de lokale regering waar mijn vrouw en ik één of ander bezit heb ons een „definitief bericht“ verklarend dat als wij niet de lokale belasting binnen 30 dagen betaalden ons bezit worden verhinderd. Dit was een vooral nieuwsgierige brief in zoverre dat het door regelmatige post naar een adres buiten ons huis werd verzonden en vereiste geen terugkeerontvangstbewijs. Met andere woorden, was er geen bewijsmateriaal dat het of werd verzonden of werd ontvangen. Aangezien het bleek, niet alleen was dit het „definitieve bericht“ het ook de eerste was. Geen aanvankelijke belastingsrekeningen waren verzonden wegens glitch. De kleine gemeenschap waar het bezit werd gevestigd was verfijnd over het probleem, zag de fout op hun eind was en zelfs de recente prijs opschortte. Maar wat waren als de gemeenschap niet zo verfijnd? Wat als het „definitieve“ bericht, zoals de vroegere, nooit werd gestuurd of nooit werd ontvangen? Het bezit zijn verhinderd? In een ogenblik van geestelijke gezondheid, heeft het Hooggerechtshof nu beslist dat wanneer de overheid uw huis door verhindering wil nemen, een eenvoudige brief aan een laatste bekend adres niet genoeg is wanneer de overheid ook weet de brief nooit aankwam. Het geval, Jones v. Flowers, impliceert een ingezetene van Arkansas, Gary K. Jones, die van zijn vrouw gescheiden werd. Hoewel Jones zich aan een nieuwe woonplaats bewoog, hield hij betalend zijn hypotheek en het hypotheekbedrijf hield betalend de lokale bezitsbelastingen. Maar toen de lening na 30 jaar gelovige betalingen werd teruggetrokken, veranderden de kwesties. De lokale belastingen werden niet betaald, zodat werd M. Jones verzonden een verklaarde brief die „unclaimed“ ging en toen tweede brief verklaarde die het zelfde lot ontmoette. Alhoewel de lokale regering het wist waren de brieven niet ontvangen, verhinderde het nog op M. Jones. Hoven van Arkansas waren het ermee eens dat nemen van het bezit van Jones zonder efficiënt bericht, en de federale overheid enkel fijn was -- in een memorandum aan het Hooggerechtshof -- was het ermee eens dat een inspanning om bericht te verstrekken, alhoewel duidelijk vruchteloos en ontoereikend, genoeg was. Gelukkig voor M. Jones -- en de rest ons -- het Hooggerechtshof heeft nu 5-3 beslist dat de overheid verder moet gaan wanneer het nemen van een huis. Aangezien de nieuwe Belangrijkste Rechtvaardigheid Roberts, auteur van het meerderheidsadvies, het zette, „wij zijn van mening dat wanneer het geposte bericht van een belastingsverkoop teruggekeerde unclaimed is, de Staat extra redelijke maatregelen moet treffen proberen om bericht aan de bezitseigenaar te verstrekken alvorens zijn bezit te verkopen.“ De echte kwestie is dit: Zijn wij om een natie te worden die op basis van meedogenloze, onbuigbare regels werkt, of zijn wij om een weinig verder te gaan -- zo ongelegen zoals dat zou kunnen zijn -- en probeer om overheid zich op een fatsoenlijke en eerbare manier gedragen te hebben? Veronderstellen wij dat de overheid altijd juist is, of burgers worden ooit het voordeel van de twijfel? Justices Thomas, Scalia en Kennedy -- wie in dit geval van mening verschilde -- geloof blijkbaar het o.k. is om het huis te nemen Jones omdat hij om aan berichten er niet in slaagde te antwoorden die hij nooit heeft ontvangen. Naar hun mening, vermoedelijk, is het genoeg die de overheid, geen kwestie hoe weinig of hoe ondoelmatig probeerde. Maar de burgers, volgens de dissidenten, krijgen geen dergelijke onderbreking. Slaag er niet in om de brief van de wet te ontmoeten en u zou ook dakloos kunnen zijn. Als kwestie van openbaar beleid benadrukken wij de waarde van huiseigendom. Wij vertellen mensen om te sparen en te lenen zodat kunnen zij bezit bezitten. Wij zeggen dit omdat wij fundamenteel dat wanneer mensen eigen bezit geloven zij in hun gemeenschap en hun maatschappij worden bekleed -- en dat is goed voor wij allemaal. Het is belangrijk om bezitsbelastingen te verzamelen en het is geen minder belangrijk om te verzekeren dat de bezitseigenaren elke mogelijke recht en kans hebben om hun huizen te houden. De overheid is te groot, te krachtig, om het aan om het even wat te houden minder dan de taaiste mogelijke normen wanneer het over een kwestie zo ernstig zoals verhindering komt. Het besluit Jones merkt op dat vele staten -- Californië, Georgië, Illinois, Maine, Maryland, Michigan, Montana, Noord-Dakota, Oklahoma, Zuid-Dakota, Wisconsin, en Wyoming -- heb op zijn plaats taaie berichtnormen. Zelfs moet de Dienst van de Fiscus, zei het Hof, „een redelijke poging maken bericht op een nalatige belastingbetaler persoonlijk om te dienen alvorens op bericht door aangetekende post met bewijs van ontvangst te vertrouwen.“ Het geval Jones -- als het afschuwelijke Kelo „ontvangsten“ besluit -- het publiek aan een andere instantie nog zou moeten alarmeren waar de staat en de federale wetten moeten worden veranderd. Aangezien de uitdrukking gaat, zou het niet moeten zijn genoeg „slechts posten het in“ wanneer het over het nemen van het huis van iemand komt. | 
