Het Landelijke NAM Leven van de Kampioenen van de Instituten van vrouwen door toe
door PJ waad
Canadezen kunnen traditioneel gewacht hebben om te zien wat de overheid voor hen zou doen, maar in het land, sluiten aan zij zich bij krachten om overheidsinspanningen te vervangen. De landelijke gemeenschappen van wie organisaties en de burgers verplichting aan de pro-actieve communautaire bouw, in het bijzonder voor de gezondheidszorgdiensten aantonen, kunnen grote plaatsen zijn om te leven. De grote steden zijn niet voor iedereen. De luchtvervuiling, het lawaai, de dalende veiligheid en het net-gesloten verkeer zijn enkel een paar redenen de stedelijke levensstijlen niet aantrekkelijk aan iedereen zijn. De toenemende kosten en de belastingen betekenen wat zich niet de stad kunnen veroorloven, vooral als zij een huis willen bezitten. Brian en Susan Wendel (naamverandering) waren bereid om naar het land na meer dan drie decennia in één van de grootste steden van Canada te gaan. Hun gezondheidsproblemen werden door stad verergerd die leven en zodat konden zij niet werken om pensioneringsinkomen aan te vullen. Wendels sloeg munt uit hun familiehuis, pocketed meer dan C$750,000 en ging winkelend voor een nieuw, minder duur huis in het land. De beschikbaarheid van de medische diensten was dichtbij de bovenkant van hun lijst. Later maanden, zijn zij zowel gezonder als actiever sinds zich het bewegen aan de trillende, hechte Oostelijke gemeenschap van Ontario zij nu huis roepen -- en zij hebben nog bijna C$500,000 in de bank! Onder de waaier van vrijwilliger en niet-voor-winstorganisaties die houden is de kleine stad die van Wendel een groep van vrouwen zoemen -- wijd-geëerbiedigdt rond de wereld en vrijwel onbekend in de steden van Canada -- dat is de oorzaak, over zijn lange geschiedenis, van het oprichten van vele diensten en instellingen die de backbone van het succesvolle land leven zijn. De landelijke gemeenschappen zien een verscheidenheid van speciale kwesties met inbegrip van gebrek aan vervoer, verminderde toegang tot gekwalificeerde beroeps, schaarste van de diensten en beperkte beschikbaarheid van informatie onder ogen. De instituten van de Vrouwen zijn instrumentaal in communautair brengen vereist aan het front van publiciteit sinds 1897 geweest. De gefederaliseerde Instituten van de Vrouwen van Ontario (FWIO) vernieuwden zijn doel in 1999 met de implementatie van TOENAMEN (landelijk Ontario die onderwijs delen) Programma, een initiatief dat toegang tot betrouwbare en nauwkeurige informatie voor landelijke gemeenschappen heeft verbeterd. Tegen Mei 2001, werden meer dan 800 WI leden opgeleid en klaar zich te organiseren NAM Zittingen voor hun gemeenschappen toe. Sedertdien hebben meer dan 10.000 mensen honderden vergaderingen bijgewoond, terwijl meer dan 400.000 stukken onderwijsmiddelen in waarderende handen zijn. FWIO is een liefdadigheidsinstelling, met filialen rond de wereld, die met en voor landelijke en stedelijke vrouwen en hun families werkt. Door het netwerk van takken en de inspanningen van zijn 9.000 leden, biedt FWIO het onderwijs en de de steunprogramma's van uitstekende kwaliteit en diensten, en verdedigers voor sociale en economische verandering aan. Meer dan 100 jaar geleden, WI bracht de stichter, Adelaide Jager invloedrijke Hoodless (later in het vestigen van de Victoriaanse Orde van Verpleegsters) een hartstochtelijke kruistocht ertoe om vrouwen over de gevaren van niet gepasteuriseerde melk op te leiden nadat het haar zoon doodde. Het resultaat was de beweging van het Instituut van de Vrouwen, die in Ontario begon en de wereld veegde. Tegen 1925, waren de meeste mensen van WI op de hoogte omdat de takken helemaal over de provincie opdoken. Voor decennia, waren WI essentieel voor hun gemeenschappen, maar in de jaren '60 de aard van land het leven begon te veranderen aangezien de scholen gecentraliseerde waren, landelijke die kerken en auto's gedragen mensen aan winkels in stad worden gesloten. 'downsizing' van de overheid in de jaren '90 verliet WI en andere liefdadigheidsinstellingen zonder overheidssteun. Aangezien de landelijke gemeenschappen significante uitdagingen ondergaan, blijven de Instituten van de Vrouwen elk probleem met een oplossing confronteren. FWIO leidde de ontwikkeling van onderwijsprogramma's die vrouwen in de jaren '70 machtigden, recycling in de jaren '80 bevorderden en het Veilige en Gezonde project van Gemeenschappen in de jaren '90 bevorderden. De film van Disney de Meisjes van de Kalender vertelde het ware verhaal van een Engelse WI groep die naakt voor een liefdadigheidsinstellingskalender stelde die in verscheidene het herdrukken de vraag ging ontmoeten. Het ROZE Programma biedt WI leden aan en de landelijke gemeenschappentoegang tot leerplan, middelen, promotiemateriaal en steun om lokaal te organiseren NAM onderwijszittingen toe. Door onophoudelijke steun van WI leden, overschreed het ROZE Programma zijn originele verwachtingen door provincie-brede rente met nieuwe partnerverzoeken te produceren, door WI de takgroei te verhogen en door bekendheid met landelijke gezondheid en sociale kwesties op te heffen. wegens het overweldigende succes van het ROZE die Programma, December 2002 merkte het begin van het „ROZEN zijn het Bloeien“ Project van de Uitbreiding, door meer dan 600 enthousiaste die WI takken wordt gesteund en door de Stichting van Ontario wordt gefinancierd Trillium. Volgens één 97 éénjarigenWI lid dat actief geëngageerd blijft aan het steunen FWIO in zijn tweede eeuw van het bewaren en het verbeteren van de landelijke manier van het leven, „laat nooit de nutteloze hersenen; houd altijd denkend en lerend. Het ROZE Programma helpt om enkel dat te doen. Herinner me, kunnen de macht van kennis en de waarde van onderwijs nooit worden gemeten.“ | 
